Die woorden komen binnen. Omdat je nachtenlang wakker ligt en dan steeds overdenkt wat je anders had moeten doen. Schuldgevoelens, onmacht, hoop, teleurstelling, alles komt voorbij. Hoe ziet ze er uit, wat heb ik allemaal gemist, ik heb de foto nog, maar ondertussen is ze van meisje tot vrouw uitgegroeid.
Die zeven woorden, er zal wel een reden zijn, alsof daarmee bijna gezegd wordt dat je het er zelf naar gemaakt hebt. Makkelijk geoordeeld, vanaf een zijlijn. Terwijl de werkelijkheid zoveel zwaarder en moeilijker is.
Toen ik laatst iets postte over contactverlies, kreeg ik dit te lezen in de reacties.
Ja, er is bijna altijd een reden. Dat betwist ik niet.
Maar zelfs als die reden voor de ander legitiem voelt, wil dat niet zeggen dat daarmee het hele verhaal verteld is. Er kan van alles aan vooraf zijn gegaan, jarenlang, binnen een gezin, binnen een relatie, allang spelend voordat het zichtbaar werd in een verbroken contact.
Wat er voor jou overblijft, is levende rouw. Rouw om iemand die er nog gewoon is, maar geen onderdeel wil zijn van jouw leven.
En de vraag hoe je daarmee verder kunt. Niet door het te begrijpen. Niet door gelijk te krijgen. Maar door te leren leven met wat er is, zonder dat het je hele leven blijft blokkeren.
Rouw laat zich niet dwingen, en al helemaal niet op tijd van iemand anders.
Dat klinkt eenvoudiger dan het is. Maar er zijn wel manieren om te zien wat er achter rouw en de blokkerende werking schuilgaat.
Daar werk ik met de zeven onderliggende lagen van rouw, bijvoorbeeld in een begeleidingstraject. Ik maakte er ook een gratis PDF over, zeven vragen die helpen zien waar jouw rouw precies vastzit.
Geen wondermiddel. Wel een eerste stap.
In welke laag zit jij vast?
Download de gratis zelfreflectie met de zeven lagen van het RouwKompas.